Grip op beeldvorming

Vind de juiste boodschap en vergroot het draagvlak voor je zaak

Mijn opdrachtgevers vormen een bont gezelschap. Van hulporganisaties tot landbouwkoepels, van vakbonden tot energiebedrijven. Eén ding hebben ze gemeen: de zaak waarvoor ze zich inzetten ligt onder het vergrootglas. Iedereen vindt er wel iets van. Het roept heftige en soms emotionele reacties op in de samenleving.

Lees meer

Aanbod

Drie manieren waarmee ik je help om grip te krijgen op beeldvorming

Wil jij grijp krijgen op beeldvorming en het draagvlak voor je zaak versterken? Lees verder om te kijken of ik je daarbij kan helpen. Voor organisaties die snel een stap vooruit willen zetten organiseer ik een Strategiedag Beeldvorming. Professionals die zelf aan de slag willen met beeldvorming bied ik de cursus Grip op beeldvorming aan. En organisaties die grondig te werk willen gaan begeleid ik tijdens het verandertraject Nieuwe Beeldvorming.

Lees meer

Abdijsessies

Laat je inspireren met vooruitgang in Limburgse en Brabantse kloosters

In september 2021 en januari 2022 organiseer ik samen met Ralf Bodelier en Felix Meurders weer exclusieve inspiratiesessies in Brabantse en Limburgse kloosters. In 48 uur word je opgeladen met een optimistisch en daadkrachtig wereldbeeld. Je leert hoe je mondiale problemen en oplossingen in een historisch perspectief kunt zien en hoe de media onze blik op de werkelijkheid vormgeven. Na afloop weet je hoe je je inspiratie en nieuwe inzichten overbrengt op collega’s, leerlingen en partners.

Lees meer

Promotie ‘Framing Global Poverty’

Dinsdag 9 januari 2018. De grote dag is daar: ik mag mijn proefschrift Framing Global Poverty verdedigen aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. De zenuwen vallen mee, gelukkig, en de verdediging gaat beter dan ik had durven dromen. Er wordt zelfs gelachen.

Lees meer

Chiel Reijngoud (45) uit Sneek: “Mensen in Afrika zijn arm, maar gelukkig”

“Ik kom net terug van een reis door Namibië. Elke keer als ik in Afrika ben geweest valt me weer op hoe verkeerd het beeld is dat wij ervan hebben. Het hele continent wordt veel zieliger voorgeschoteld dan het in werkelijkheid is. Mensen zijn daar niet zielig. Afrikanen zijn arm, maar wel gelukkig.

Als je eenmaal in Afrika bent geweest, dan voel je gewoon hoe die mensen, zonder een cent te besteden, gewoon blij zijn met hun leven. De doorsnee Afrikaan is gelukkig met wat hij voor vandaag heeft verdiend. Is er genoeg te eten, dan is het werk voor vandaag gedaan. Ze plannen niet vooruit om rijkdom te vergaren. Wij westerlingen noemen zoiets lui. Je zou ook kunnen zeggen dat met weinig tevreden zijn.

Lees meer

Trevor Noah (25) uit Johannesburg: “Wat is het toch met die vlieg in het gezicht?”

“Jullie hier in Amerika hebben een heel raar beeld van Afrika. Ik kan het jullie niet kwalijk nemen. Het komt door al die beelden die je krijgt voorgeschoteld op televisie. Al die Unicef-reclames. Dat is het enige wat jullie van ons zien: spotjes van hulporganisaties.

En die spotjes zijn verschrikkelijk. Ze laten kinderen zien, broodmager met een hongerbuikje, zo ellendig als maar mogelijk is. En daar staat Penelope Cruz dan bij. Ze begint met zo’n grafstem te praten terwijl ze naar een moeder kijkt met zo’n uitgehongerd kindje in de armen: ‘Elk jaar hebben meer dan 5 miljoen kinderen in Afrika honger. Jij kunt het verschil maken. Jij kunt een familie redden voor maar 10 dollar per maand.’

Lees meer

Nelly van de Ven (72) uit Gemert: “Iedereen heeft een fiets, behalve jij”

“We waren vroeger thuis met twaalf kinderen en zo arm als een luis. Ik was de enige in de klas met klompen, de rest had schoenen. Als oudste meisje liep ik in versleten kleren, want ik had geen oudere zus van wie ik het kon afdragen. Soms kreeg ik iets van de rijke mensen in het dorp. Dan riepen de rijke meisjes me na: ‘Hé, jij loopt in mijn jurk!’

Mijn jeugd is de drijfveer voor het werk dat ik nu doe. Ik ben vrijwilliger voor Sinti-families in een woonwagenkamp in Gemert. Elke week ga ik bij ze op bezoek. De armoede die ik daar zie is van een andere orde dan bij ons vroeger: er is nu genoeg te eten. Maar ik voel wat die kinderen voelen. Dat onrecht: iedereen heeft een laptop, behalve jij. Iedereen heeft een fiets, behalve jij. Vaak loop ik te sjouwen met drinken, koekjes of spullen die ze mee naar school kunnen nemen. Want als de kinderen geen drinken of sportschoenen hebben, dan houden de moeders ze thuis. Anders worden ze weggepest.

Lees meer

Mozes Owech (23) uit Uganda: “Ik wilde niet praten over mijn leven als kindsoldaat”

“Twee mannen stonden tegenover me in de deuropening van de lerarenkamer. Een was helemaal kaal en de ander had stroachtig geel haar. Hun huid was niet echt wit, eerder van een vlekkerig rood. Iedereen bewonderde de wazungu, de blanken. Mijn moeder zei dat ze door God gezonden waren. Sommigen dachten dat ze engelen waren en dat waar ze vandaan kwamen, uit Europa en Amerika, het geld aan de bomen groeide. Daarom konden ze het ook zo gemakkelijk weggeven.

‘Deze mensen zijn gekomen om je te helpen’, zei de schooldirecteur. ‘Ik heb gezegd dat ze jou moeten hebben, omdat je bushsoldaat bent geweest.’ Een vlaag van woede kwam in me naar boven. Waarom had hij dat aan die wazungu verteld? Wie gaf hem dat recht? Niemand praatte daarover. Maar tegen de schooldirecteur ging je niet in. De mannen wilden alles weten over mijn ontvoering. Dat wilde ik helemaal niet. Wat moesten ze met die informatie? Hoe gingen ze die gebruiken? Ik probeerde ze te laten ophouden door alleen ja of nee te antwoorden.

Lees meer

Mariam Shehade (48) uit Syrië: “Ik ben Nederland echt heel dankbaar”

“Met mijn man en twee zoontjes ben ik nu een jaar in Nederland. We gewoond in Ter Apel, Breda, Utrecht, en nog een paar plaatsen waarvan ik de naam ben vergeten. Soms sliepen we in een sporthal of een gevangenis, soms in een oud ziekenhuis. Ik ben de Nederlanders ontzettend dankbaar dat we hier mogen zijn. 

Ik wil niet klagerig overkomen, maar het was niet altijd makkelijk om in de opvang te leven. Vooral in het AZC in Utrecht was de situatie slecht. We hadden een kamer van tien vierkante meter met twee stapelbedden. Er was nauwelijks ruimte over. De deur had geen slot, we konden onze spullen niet veilig achterlaten en we hadden geen privacy. Maandenlang deed de wifi het niet. Ik weet dat het ondankbaar klinkt, maar wifi is voor ons heel belangrijk. Het is de enige manier waarop we contact kunnen maken met onze familie in Syrië, de enige manier om een levensteken van ze te horen.  

Lees meer