Begrijpen hoe de media ons beeld van de wereld beïnvloeden, dat vind ik belangrijk. Ik werk momenteel aan een promotieonderzoek naar de framing van wereldwijde armoede in de media.

Als journalist vertaal ik mijn inzichten over media-impact voor een breder publiek. Op deze website vind je mijn artikelen en blogs.

Mijn kennis deel ik graag met mensen en organisaties die meer grip willen krijgen op mediabeeldvorming en hun eigen rol daarin. Neem gerust contact met me op.

Omslag Wereldwijde armoede in de media

#mindthegap1: Test jouw beeld van Afrika

Test: 16 foto’s, de helft komt uit Afrika, de helft uit de VS. Kun jij zien welke waar is gemaakt?

Ik vind het altijd leuk om feitjes te ontdekken die mijn wereldbeeld op de proef stellen. Zoals deze: in Afrika zijn meer mensen met een ‘degree’ dan mensen met acute honger. Mijn intuïtie zegt dat dat niet kan kloppen. Maar waarschijnlijk klopt het echt. Het laat weer eens zien hoe hardnekkig de stereotypen van Afrika zijn. Ook voor mij, terwijl ik al twintig jaar in Malawi kom en heus wel weet dat het daar niet wemelt van de ondervoede kinderen.

Lees verder…

Mededogen in de mediafuik

Het volledige essay verschijnt binnenkort op het misercordiablog van de Oude Kerk in Amsterdam

Onze medemens in nood: we ontmoeten hem steeds minder vaak in het echt en steeds vaker via de media. Hij is een krantenfoto, televisiepersonage of facebookpost geworden. Wat doet die mediawerkelijkheid met ons mededogen? Onderzoeker Mirjam Vossen ontrafelt de mediafuik van het medogen.

In december 2015 reist Pam van der Veen naar Lesbos om een week lang gestrande vluchtelingen te helpen. Ze deelt fruit en regenponcho’s uit, warmt potjes babyvoeding op en staat ’s nachts op het strand wanneer stampvolle boten met Syrische vluchtelingen de kust bereiken. Ze vertelde erover in een artikel in het Algemeen Dagblad (29 februari 2016). Pam wordt geplaagd door twijfels over haar hulpactie: “Waarom doe ik dit? Uit altruïsme? Schuldgevoel? Reageer ik te hysterisch op het vluchtelingenleed?” Toch besluit ze dat ze het moet blijven doen.

Hoe anders is de reactie van Birgit van Wijngaarden. Ook zij krijgt te maken met Syrische vluchtelingen wanneer vier alleenstaande mannen in haar wijk komen wonen. Waar ze precies vandaan komen, wat ze hebben meegemaakt, Birgit weet het niet. Ze heeft de mannen nooit ontmoet. Maar ze ziet hun komst met vrees tegemoet: “Niemand kan ons garanderen dat het geen verkrachters zijn. Je weet hoe ze in die cultuur over vrouwen denken.”

NGO’s, etaleer je successen

declining povertyVice Versa, 10 juni 2016

De hongersnood in het oosten van Afrika lijkt een overbekend refrein. Wat weinig mensen weten is dat het aantal armen en hongerigen in de wereld juist daalt. Ontwikkelingsorganisaties moeten daarom veel meer etaleren wat er is bereikt. Niet alleen op hun eigen websites, maar ook op primetime televisie.

Hoe denkt het Nederlandse publiek over de vooruitgang die we boeken in de strijd tegen armoede en honger? Helaas denken we met z’n allen dat er niet bijster veel is bereikt. Volgens een survey van Motivaction[1] zijn de meeste Nederlanders overtuigd dat wereldwijde armoede de afgelopen jaren is toegenomen. Slechts een op de vijf mensen weet dat armoede juist is gehalveerd. Nederlanders miskennen niet alleen de dalende armoedetrend, ze onderschatten ook de vooruitgang op het gebied van gezondheid en veiligheid. Hun beeld van ontwikkelingslanden wordt gekleurd door oorlog, hongerbuikjes en aids, en de overtuiging dat er niets is veranderd sinds ze in de schoolbankjes zaten. Lees verder…

Fundraisers, trumpet your achievements

success storiesResource Alliance, 20 mei 2016 

Extreme poverty is decreasing, but the public is not aware of that. Their image of progress in developing countries is much too gloomy and this undermines their confidence in development aid. NGO’s should therefore trumpet their achievements. Not only on their websites, but also on primetime TV.

How does the British public think about the achievements in the fight against global poverty? Unfortunately, they don’t think we’ve achieved very much. According to a Gapminder-survey, most British are convinced that the proportion of people in poverty has increased over the past 30 years. The fact that it has halved is known by only 10 percent. The British do not only misjudge the declining poverty trend, they also underestimate the literacy rates, life expectancy and declining birth rates in developing countries. By and large, their outlook of developing countries is one of disaster, doom and endless stagnation. Lees verder…

NGO’s, vertel een verhaal over corruptie

corruptie2-300x169Vice Versa Online, 10 maart 2016

Vraag een doorsnee groep mensen hoe het komt dat ontwikkelingslanden arm zijn en de kans is groot dat ‘corruptie’ hoog op hun lijstje van spontante antwoorden staat. ‘Gebrek aan goed beleid en bestuur’ wordt in Nederlandse onderzoeken het vaakst genoemd als oorzaak van armoede . In België denkt bijna 85% dat armoede komt door ‘corruptie en slecht bestuur’ . Enquêtes in andere Europese landen wijzen in een vergelijkbare richting: mensen associëren ontwikkelingslanden haast onmiddellijk met slecht leiderschap. Lees verder…

NGOs, you must talk about corruption

Corruption.

Resource Alliance, 1 maart 2016

Ask an average person in Europe why developing countries are poor and I bet that ‘corruption’ is in the forefront of their mind.

In a Belgian survey, nearly 85% of the respondents thought that ‘corruption and bad governance’ were important causes of poverty[1]. Surveys in other European countries point in a similar direction: people almost instantly  associate developing countries with bad leadership. This has a huge impact on their perceptions of development aid. In France, 66% of survey respondents thought that ‘most financial aid to developing countries is wasted’[2]. And in Britain, 60% agreed that ‘corruption in governments in poor countries makes it pointless donating money to reduce poverty’[3]. Lees verder…

‘Hongerbuikje’ is het probleem niet

john-non-ha-mangiato-save-the-children

Vice Versa Online, 16 februari 2016

Een spotje van Save the Children met een schrijnend, uitgehongerd jongetje maakt de gemoederen los. Volgens Mirjam Vossen missen zowel de voor- als tegenstanders het punt waar het werkelijk om draait: niet het hongerbuikje is het probleem, maar het totale gebrek aan context in het bericht. Ze heeft vijf tips voor Save the Children om deze campagnespot te verbeteren.

Opnieuw is er commotie ontstaan over een campagnespotje van Save the Children, dat sinds begin februari op internet en televisie wordt vertoond. We zien een jongetje, Jon, met een naakt bovenlijf en een forse hongerbuik, ergens in Afrika. Een zware mannelijke voice-over beklaagt zijn lot en vraagt ons, de kijkers, om te zorgen dat kinderen als Jon te eten krijgen. Lees verder…

Rethinking the ‘hungry child’ in NGO campaigns

Recource Alliance, 17 januari 2016

Rusty Radiator resized

Figure 1. Rusty Radiator: still from the spoof video ‘Let’s save Africa! – Gone wrong’

Do we need ‘children with hunger bellies’ to raise funds for international aid? A recent analysis of British, Dutch and Flemish NGO-campaigns sheds new light on that question.

Development organisations bombard their audience with pictures of sad and hungry African children. At least, that is the assumption of many people in Europe. Critics argue that the use of explicit images of naked, hungry and helpless people is unethical: it robs people of their dignity and reinforces stereotypes. Proponents retort that such images are essential: hunger and disease is simply the reality in developing countries. It is important to confront the public with such images to mobilise funds for humanitarian action. Lees verder…

Help! Mijn dochter werkt in een weeshuis

MV vrijwilligsterVice Versa Online, 11 december 2015. Illustratie: Machteld de Jong

Hoe kun je je inzetten voor kinderen in ontwikkelingslanden die het moeten stellen zonder goede ouderlijke zorg? Daarover schreef ik een praktische gids, Kinderen zonder ‘thuis’, die deze verscheen bij het Better Care Netwerk Netherlands. Maar tijdens het schrijven plaatste mijn dochter van 16 me voor een lastig dilemma.

Kinderen opvoeden betekent keuzes maken en eindeloos twijfelen of die keuze wel de juiste is. Wat doe bijvoorbeeld wanneer je 16-jarige dochter vrijwilliger wil worden in een weeshuis? Die vraag diende zich dit voorjaar aan toen ik met man en dochter een tijdje in Malawi woonde. Met rode konen kwam dochterlief op een dag thuis: ze ging vrijwilligerswerk doen in een weeshuis in de buurt. Samen met een vriendin, elke donderdag van half 4 tot half 6. Vandaag waren ze er gaan kijken: “Zóóó schattig!” Lees verder…

Kinderen zonder ‘thuis’

Omslag Kinderen zonder 'thuis'Miljoenen kinderen in ontwikkelingslanden moeten het stellen zonder veilig thuis. Ze wonen in een kinderhuis, leven op straat of krijgen thuis niet de zorg die ze verdienen. Duizenden Nederlanders bekommeren zich om het lot van deze kinderen en willen graag iets voor hen doen.

Daarbij stuiten ze op vragen en dilemma’s: hoe kun je kwetsbare kinderen in ontwikkelingslanden het beste helpen? Is een kinderhuis wel de beste oplossing of zijn er alternatieven? En hoe kun je als vrijwilliger een positieve bijdrage leveren aan de ontwikkeling van kinderen?

Kinderen zonder ‘thuis’ staat stil bij deze en andere vragen. Het is een nieuwe, praktische gids voor iedereen die zich inzet voor kwetsbare kinderen in ontwikkelingslanden. In acht korte hoofdstukken, met veel voorbeelden uit de praktijk, komen de belangrijkste vragen rond de zorg voor deze kinderen aan de orde. Lees verder…